Vespaforum.be

La Vita e Bella in Italië: Kobe rijdt met de Vespa door Piëmonte en Toscane

Dit is het tweede deel van 'EuroVespa 2006 in Italië. Deel 1 kan je hier lezen.

And so the epic voyage began...

Eigenlijk te vroeg om te vertrekken wegens niet volledig wakker, maar 't zonnetje scheen, de temperatuur steeg en de scooters draaiden ongeduldig en gewillig dus opentrekken die handel!

Tempo rustig, geen stress, rustig aanvoelen wat een aangename snelheid is voor beiden (in ons geval blijkt dat volle gas te zijn), richting Oudenaarde en dan via de kleine baantjes over de grens richting Valenciennes. Vanaf Valenciennes hadden we voorzien om een stukje expresweg te nemen naar Maubeuge, vanwaar we dan het voorlicht resoluut zuidwaarts zouden keren, maar halverwege zijn we een scenische route afgedraaid die na controle niet alleen korter maar ook aangenamer bleek te zijn. Dubbel zo goed dus!

Ergens halverwege, rechte weg, niets aan de hand, in het zonnetje aan't cruisen tussen de velden, ik voorop en Gregory op 5m linksachter mij, mijn vizier open voor frisse lucht, kijk ik wat rond en dan achter me om te controleren of Gregory nog mee is, draai ik mijn hoofd terug om voor me te kijken, zie ik honderden zwarte vlekjes voor mijn ogen... Heb ik nog net de reflex om mijn vizier te sluiten voor we beiden door een enorme zwerm bijen rijden die de weg kruist. Iedereen die al eens een bij,vlieg of wesp op de moto/scooter tegenkwam weet dat je als je tegen 80 à 90 km/u tegen een bij rijdt, je dat dan een klein beetje voelt op je motovest en dat veel voelt tegen je vingers of kneukels en dat je dat heel veel voelt aan je kaak! Gelukkig waren onzer beide helmen en vizieren dicht, maar door een zwerm bijen rijden voelt aan alsof er langs de kant van de weg plotseling 137 lokale jeugddelinquenten met loodjesgeweren elk simultaan van op korte afstand 17 salvo's afvuren! Twee seconden later was het voorbij... dachten we! Terwijl ik rond me kijk, merk ik dat op mijn scooter, jas, broek, bagage, noem maar op, nog zo'n 37 verdwaasde bijen rondkruipen. Bij Gregory blijkbaar ook want terwijl ik teken doe of alles bij hem nog in orde is gaat hij plots met een perfect uitgevoerd noodstopmanoevre zoals hem geleerd werd in de rijschool naar de berm van de weg, stapt van zijn scooter en begint zijn helm, jas en al zijn kleren uit te trekken, ondertussen wild om zich heen slaand tot hij uiteindelijk nog in enkel zijn onderbroek aan de kant van de weg staat omdat een bij erin geslaagd was door zijn broek te steken tot net in de kroonjuwelen! Ik krom van het lachen en Gregory in zijn onderbroek krijgen we argwanende blikken van voorbijrijdende Fransen die zich natuurlijk van geen kwaad bewust zijn...

Italië, het land van 'la dolce vita', olijven en pizza, maar natuurlijk ook de bakermat van de scooters. Scooters die mezelf en zoveel anderen in die mate fascineren dat we zot genoeg zijn om een 'roadtrip' te overwegen naar datzelfde mythische Italië. Het Italië waar volgens geruchten de Vespa GS'en en de Lambrettas in originele lak zomaar op straat schijnen te liggen wachten tot iemand ze meeneemt, de papieren in het handschoenkastje, de sleutels op het stuurslot...

Het klonk best wel aanlokkelijk toen ik het voorstel aangeboden kreeg om met de scooter naar Italië rijden met als riding-buddy Gregory, medelid Vespa Club Gent.

Ik was enkele jaren geleden, in 2003, al naar EuroLambretta gegaan in Perugia bij Assisi in de adembenemende streek van Umbria, Italië (weliswaar met een bestelwagen tot daar gereden met de scooters achterin) dus voelde ik een lichte morele dwang om ook de Vespa-minded mens in mij te verwennen met een EuroVespa-treffen.

Ondertussen waren al plannen gesmeed om ten tijde van EuroVespa met de 'Scotland-crew' (1/3de Primavera-Scooterclub van Leuven en Wally van Koekelare waarmee ik vorig jaar een epische tocht door Schotland ondernam) enkele dagen rond te trekken op de scooter langs 's lands oostelijke grens en daarop aansluitend een weekendje in Anseremme te vertoeven tussen de lichte glooiingen van onze Belgische nationale geografische trots: 'De Ardennen'!

Enter Gregory, vooreerst goeie maat en eveneens collega Vespa Club Gent lid (redelijk veel voorzitter ook trouwens...) die op z'n minst even zot is als ik (zoniet meer) en rotsvast van plan is met zijn Vespa naar Italië te rijden voor Eurovespa 2006, desnoods alleen maar die mij maar al te graag als reisgezel zou hebben!

Na een serieuze dosis introspectie en zorgvuldig overlopen van de aangeboden opties heb ik dan ook beslist de 'Scotland-crew' (niet zonder een matige dosis pijn in het hart) niet te vergezellen en met Gregory mee te trekken naar Italië.

Hmmmm, where to begin...

Vermits ik op pensioen ben heb ik soms wat tijd om te knutselen. Mechaniek heeft me altijd geboeid. Als jongen was ik niet weg te slaan als mijn vader zijn Norton in orde zette om met enkele vrienden op de Nurburgring te gaan crossen. Op mijn 15^e kocht ik mijn eerste sleutelset. Je mag niet vergeten dat veel grasmaaiers, boomzagers, brommers en scooters in een stadium komen dat de eigenaar het allemaal geen bal kan schelen, het ding moet gewoon draaien tegen zo min mogelijk kosten.